100 minut prawdy na 500-lecie zakłamania

12 listopada br. w warszawskim Pałacu Kultury i Nauki odbyła się premiera filmu dokumentalnego w reżyserii Grzegorza Brauna pt. Luter i rewolucja protestancka. Intencją, jaka towarzyszyła twórcom filmu, zrealizowanego z okazji 500-lecia reformacji, było przedstawienie widzom w Polsce i za granicą przyczyn, przebiegu i pokłosia protestanckiej rewolty. Na ekranie pojawia się czternaścioro specjalistów z zakresu teologii, filozofii i historii, w tym trzech duchownych: kard. Gerhard Müller, były prefekt Kongregacji Nauki Wiary, ks. prof. Tadeusz Guz, światowej sławy ekspert w zakresie protestantyzmu oraz znany już w Polsce ks. Jan Michał Gleize FSSPX, wykładowca w Międzynarodowym Seminarium św. Piusa X w Szwajcarii; z kolei wśród uczonych świeckich można posłuchać m.in. profesorów historii Grzegorza Kucharczyka, Roberta de Mattei (Włochy) i Jana C. Rao (USA), włoską dziennikarkę i historyka Kościoła, biografkę Lutra dr Anielę Pellicciari, a także niemiecką filozof, prof. Almę von Stockhausen, znawczynię myśli protestanckiej. Co godne podkreślenia, w dążeniu do uzyskania maksymalnego obiektywizmu twórcy wykorzystali w filmie rozmowy z kustoszami luterańskich muzeów, lokalnymi przewodnikami oraz uczestnikami obchodów 500-lecia reformacji w Lund w październiku ub.r.

Czytaj dalej

Opublikowano Apostolat | Otagowano , , , | Możliwość komentowania 100 minut prawdy na 500-lecie zakłamania została wyłączona

List do Przyjaciół i Dobroczyńców nr 88

Drodzy Przyjaciele i Dobroczyńcy!

W październiku 2017 r. obchodzimy rocznice trzech wydarzeń, które naznaczyły bieg historii ludzkości i Kościoła: buntu Lutra, rewolucji bolszewickiej i cudu w Fatimie.

Pięćset lat temu, 31 października 1517 r., Marcin Luter wystąpił przeciw Kościołowi katolickiemu. Sto lat temu, 7 listopada, wybuchła rewolucja w Rosji. Ze względu na obowiązujący tam wówczas kalendarz juliański otrzymała nazwę „rewolucji październikowej”.

Sto lat temu, kilka dni przed wydarzeniami w Rosji, 13 października Niepokalane Serce Maryi spektakularnym cudem przypieczętowało swoje przesłanie zapowiadające wielkie wydarzenia w Kościele i na świecie, spośród których kilka należy już do przeszłości, jak na przykład II wojna światowa, a inne jeszcze się nie wydarzyły, jak na przykład triumf Niepokalanego Serca i nawrócenie Rosji.

Czytaj dalej

Opublikowano Kazania, przemówienia i listy | Otagowano , | Możliwość komentowania List do Przyjaciół i Dobroczyńców nr 88 została wyłączona

Francja: Budowa nowego kościoła dla sióstr Bractwa Św. Piusa X

Siostry z St-Michel-en-Brenne

Nasza religia jest przede wszystkim duchowa, ale Pan Jezus pragnął uwzględnić potrzeby naszej ludzkiej natury […]. Kiedy ustanowił swój Kościół, posłużył się elementami materialnymi, stworzeniami, aby udzielić nam Ducha Świętego, życie duszy. Widzimy bowiem, że Pan Jezus wybrał dla sakramentów bardzo proste elementy […] jak np. wodę. A dla Najświętszego Sakramentu zboże i wino.

Kościół święty podążył za przykładem naszego Pana, używając w całym kulcie liturgicznym elementów materialnych. Kościół, nasza dobra Matka, wie, że potrzebujemy rzeczy zmysłowych, aby wznieść się do rzeczywistości duchowej. Dlatego też nasze kościoły są tak piękne, tak wypełnione, tak przemawiające treściami katechetycznymi wypisanymi na murach poprzez freski, rzeźby, witraże, układ wnętrz… Można powiedzieć, że cała świątynia do nas przemawia. Zazwyczaj nawa i transept przedstawiają krzyż Pana Jezusa, a umiejscowienie ołtarza, gdzie ma być składana ofiara, wyraża Jego Najświętsze Serce. Ileż to wszystko przemawia do naszej wiary, do naszego chrześcijańskiego ducha!

Można by wyłożyć cały katechizm podążając za scenami, które są przedstawiane na witrażach wspaniałych katedr, jak np. tych w Chartres, Bourges czy katedry Notre-Dame w Paryżu. Ileż to tematów przypomina całe życie i tajemnice naszego Pana Jezusa Chrystusa, Najświętszej Maryi Panny, Stary i Nowy Testament! Dlaczego Kościół inspirował budowniczych tych pięknych kościoły? Dlaczego pragnie również, aby rzeźby i figury przypominały nam wszystkich tych, którzy nas poprzedzali, a teraz są już w wieczności i pomagają nam żyć z nimi już teraz, już tu na ziemi, dzięki przykładom ich cnót i przypomnieniu świętości ich życia?

Podziwiajmy dobroć Opatrzności Bożej. Podziwiajmy dobroć Pana Jezusa, którą lśni święty Kościół, Jego mistyczna małżonka, która chce przez te wszystkie środki wznieść nas duchowo. Albowiem jest oczywiste, że wszystkie te rzeczy są po to, aby dać nam Ducha miłości, który – podobnie jak w przypadku głuchoniemego uzdrowionego przez Pana Jezusa – otworzy nam uszy, da nam usłyszeć Jego głos i pozwoli nam wychwalać Pana Boga.

abp Marceli Lefebvre
kazanie w St-Michel-en-Brenne, 23 sierpnia 1981 r.

Wielką nowiną, którą chcemy się z Wami podzielić, nasi Drodzy Dobroczyńcy, albowiem przez Wasze modlitwy i wsparcie mieliście udział w naszych nadziejach, jest początek budowy kościoła w St-Michel-en-Brenne, który chciałybyśmy dedykować św. Cyranowi. Nie będzie on stał dokładnie w miejscu, gdzie znajdował się kościół tutejszego opactwa w XI w., ale w jego przedłużeniu. Niestety, nie będzie to aż tak wspaniała świątynia, ale przedsięwzięcie to będzie jednak w doskonałej harmonii z tutejszą przestrzenią i potrzebami naszej wspólnoty.

Nasza budowla „zawsze będzie niegodna wielkości, wspaniałości, doskonałości wszechmocy Bożej. Jednakże niech każdy, kto do niej wstąpi, ma przynajmniej poczucie wielkości, szlachetności i obecności Bożej. Niech odczuwa pragnienie uklęknięcia, adoracji Pana Boga, spojrzenia na Niego oczami wiary, aby naprawdę uczestniczyć w Jego tajemnicy. Tajemnica odkupienia przez krzyż Pana Jezusa i tajemnica rzeczywistej obecności w Najświętszym Sakramencie są tak wielkie, że trzeba, aby dom Boży sam przemawiał do oczu wstępujących, aby był dla nich znakiem nadziei, znakiem miłości Bożej, pobudzał do odwzajemnienia tej miłości i służby Panu Bogu z całego serca” (abp Lefebvre, 30 marca 1974 r.).

Święty Baroncjusz, uczeń św. Cyrana, którego święto obchodzimy 2 marca, uzyskał dla nas zgodę tutejszej prefektury. Ale to Najświętszemu Sercu Jezusowemu zawdzięczamy ostateczne pozwolenie na budowę, o którym dowiedziałyśmy się w poranek Jego święta. Pierwsze maszyny pojawiły się u nas na początku sierpnia w celu zbadania podłoża. Potem nastąpiły prace wzmocnienia mostu przy naszym wjeździe oraz zburzenia przyległego budynku. Jeśli Pan Bóg pozwoli, budowa kościoła zakończy się w ciągu dwóch lub trzech lat.

Makieta nowego kościoła

Wraz ze świątynią powstanie także gmach w kształcie litery T, łączący ją z istniejącymi już budynkami. Pomieści on większe sale, a także kilka pokoi dla wspólnoty, w szczególności dla naszych chorych sióstr.

Zauważmy, że obchodzimy obecnie 40 lat naszej obecności w miejscowości Brenne: Pan Bóg zechciał zaznaczyć tę rocznicę pozwalając na rozpoczęcie prac przy budowie kościoła! Nasza obecność tutaj datuje się od 8 września 1977 r. Kilka postulantek przystąpiło wówczas do małej grupki sióstr, które świeżo przyjechały z Albano. 40 lat później trzy nowe postulantki wstąpiły do naszego nowicjatu (który w międzyczasie został przeniesiony do Ruffec), aby otrzymać tam wprowadzenie do życia konsekrowanego. Pierwszego października, podczas ceremonii ślubów czasowych dwóch sióstr, zaznają one przedsmaku życia zakonnego. Dwie inne siostry złożą śluby w nowicjatach w Stanach Zjednoczonych i w Niemczech.

Na koniec, kilka z sióstr mogło skorzystać z łask pielgrzymki do Fatimy 19 i 20 sierpnia tego roku. Tyle jest łask, których nasza dobra Matka z nieba chce nam udzielić! To Jej Niepokalanemu Sercu, naszemu schronieniu i pomocy, często Was polecamy, Drodzy Dobroczyńcy. Żywimy nadzieję, że Przeczysta Panienka pobłogosławi ten kościół i tych wszystkich, którzy pomogą go nam zbudować. Dziękujemy Wam za Waszą dotychczasową hojność!

Siostry Bractwa Św. Piusa X

Siostry Bractwa Św. Piusa X zostały założone w 1974 r. przez abp. Marcelego Lefebvre’a i jego rodzoną siostrę, m. Marię Gabrielę, misjonarkę w zgromadzeniu Sióstr Ducha Świętego, która w dobie posoborowej destrukcji na prośbę swego brata zgodziła się przekazać młodym dziewczętom, spragnionym ideału życia konsekrowanego, pochodnię tradycyjnego życia zakonnego. Ponad 170 sióstr, w tym jedna Polka, działa obecnie w 26 placówkach rozproszonych po świecie. Ich głównym celem jest kontemplacja, modlitwa za kapłanów oraz materialne wspieranie kapłanów z Bractwa Św. Piusa X. Arcybiskup Marceli Lefebvre, założyciel, dał siostrom za ich szczególną patronką Matkę Bożą Współczującą, potocznie zwaną Pietà.

Opublikowano Kościoły i kaplice FSSPX | Otagowano , , | Możliwość komentowania Francja: Budowa nowego kościoła dla sióstr Bractwa Św. Piusa X została wyłączona

Pielgrzymki w Argentynie i Meksyku

Pielgrzymi w drodze do Luján

15 października br. odbyła się coroczna pielgrzymka maryjna Bractwa w Argentynie; jej hasło przewodnie brzmiało Na końcu Moje Niepokalane Serce zatryumfuje!

Otrzymawszy na drogę błogosławieństwo przełożonego dystryktu Ameryki Południowej, ks. Mariusza Trejo FSSPX, ponad pół tysiąca wiernych wyruszyło z seminarium Matki Bożej Współodkupicielki w La Reja (okolice Buenos Aires). Do tej manifestacji katolickiej wiary i pobożności przyłączyli się również wszyscy seminarzyści, siostry Bractwa Św. Piusa X oraz dominikanki szkolne Świętego Imienia Jezus i Niepokalanego Serca Maryi.

Po przebyciu ok. 30 km pielgrzymi dotarli do miasta Luján, dokąd dołączyły również osoby niemogące wziąć udziału w tym wymagającym marszu. Po Mszy św. odprawionej przez rektora seminarium, ks. Dawida Pagliaraniego FSSPX, ponad tysiąc wiernych udało się w procesji do bazyliki Najświętszej Maryi Panny, gdzie odnowiono poświęcenie dystryktu Niepokalanemu Sercu Maryi.

Matka Boża z Luján, czczona w swym cudownym wizerunku z XVI w., w 1930 r. została ogłoszona patronką Argentyny, Paragwaju i Urugwaju. Imponująca neogotycka bazylika została ukończona w 1937 r.

¡Viva Cristo Rey! Pielgrzymka w Meksyku ku czci Chrystusa Króla

Pielgrzymi przed bazyliką Matki Bożej z Guadalupe

29 października br. 1400 wiernych wzięło udział w pielgrzymce ku czci Chrystusa Króla, zorganizowanej przez Bractwo Kapłańskie Św. Piusa X. Pielgrzymka rozpoczęła się w kościele w Santo Domingo, w historycznym centrum miasta, skąd pielgrzymi z różnych stanów Meksyku, wraz z delegacją przybyłą ze Stanów Zjednoczonych, wyruszyli w procesji, pieśniami i modlitwą głosząc panowanie Chrystusa nad narodami. Po ok. 5 km pielgrzymi weszli do sanktuarium Matki Bożej z Guadalupe.

486 lat temu, w 1531 r. Matka Boża objawiła się na wzgórzu Tepeyac (obecnie w granicach miasta Meksyk), aby odtąd pozostać na tej ziemi i chronić swoje dzieci. Nawrócenie dziewięciu milionów Indian w przeciągu niespełna dziesięciu lat przewyższało liczbę protestanckich buntowników, którzy w tym samym czasie w Europie odstąpili od wiary katolickiej.

Po wejściu pielgrzymów do bazyliki ks. Jerzy Amozurrutia, przełożony dystryktu Meksyku, dokonał aktu poświęcenia dystryktu Niepokalanemu Sercu Maryi, a następnie wygłosił okolicznościową przemowę.

Na koniec pielgrzymi udali się do klasztoru tradycyjnych sióstr franciszkanek, Madres Mínimas del Perpetuo Socorro de María (Małe Matki od Matki Bożej Nieustającej Pomocy), aby uczestniczyć we Mszy św., niewyczerpanym źródle łask, podczas której homilię wygłosił ks. Roderyk Fernández.

Aktualizacja 30.11.2017: Poprawiono imię ks. Trejo.

Opublikowano Pielgrzymka | Otagowano , , , , | Możliwość komentowania Pielgrzymki w Argentynie i Meksyku została wyłączona

Holandia: Ceremonia rekoncyliacji kościoła św. Wilibrorda w Utrechcie

Bp Bernard Fellay odprawia Mszę św. pontyfikalną
w kościele pw. św. Wilibrorda w Utrechcie

Niedawno informowaliśmy o zakupie przez Bractwo zabytkowego kościoła pw. św. Wilibrorda w Utrechcie (Holandia), a także o planowanej ceremonii rekoncyliacji tej świątyni oraz oficjalnej inauguracji posługi kapłanów Bractwa.

Uroczystościom, które miały miejsce 12 listopada br., przewodniczył przełożony generalny Bractwa, bp. Bernard Fellay; wzięło w nich udział ok. 600 wiernych z Holandii, Belgii, Luksemburga i Niemiec. Ceremonia rekoncyliacji, przewidziana przez rytuał w przypadku przywrócenia w świątyni kultu katolickiego, rozpoczęła się od poświęcenia tzw. wody gregoriańskiej, na którą oprócz wody składają się wino, sól i popiół. Kropi się nią wewnętrzne ściany kościoła oraz posadzkę w celu oczyszczenia go ze skazy niesakralnego użytkowania.

W swoim kazaniu bp Fellay przypomniał, że artystyczne piękno tej świątyni jest odbiciem piękna Bożego, którego obrazem jest również dusza chrześcijańska. Przełożony generalny podkreślił, że kościół św. Wilibrorda został przywrócony tradycyjnej liturgii, a więc tej, dla której został zbudowany; liturgii, „która nigdy nie została zniesiona”, jak stwierdził papież Benedykt XVI w motu proprio Summorum pontificum 7 lipca 2007 r. Następnie odbyła się Msza św. pontyfikalna z tronem, z udziałem seminarzystów przybyłych z seminarium Najświętszego Serca Jezusowego w Zaitzkofen; liturgia została upiększona m.in. wspaniałą grą organów oraz śpiewem chóru. Po obiedzie, na którym zebrała się większość przybyłych w tym dniu do Utrechtu wiernych, wydarzenia dnia zakończyła adoracja Najświętszego Sakramentu wraz z modlitwą różańcową.

W ten oto sposób kościół św. Wilibrorda w holenderskim Utrechcie odzyskał swoje pierwotne przeznaczenie: jest w nim odtąd sprawowany kult prawdziwego Boga, jedynego Zbawiciela i Władcę wszechświata, naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Opublikowano Kościoły i kaplice FSSPX | Otagowano , , | Możliwość komentowania Holandia: Ceremonia rekoncyliacji kościoła św. Wilibrorda w Utrechcie została wyłączona

Poznań: Procesja stacyjna na cmentarz

Wierni z poznańskiej kaplicy pw. św. Józefa na cmentarzu komunalnym

2 listopada, w Dzień Zaduszny, po śpiewanym Requiem i egzekwiach przy tumbie, ok. 20 osób pod przewodnictwem ks. Dawida Wierzyckiego FSSPX wyruszyło z poznańskiej kaplicy pw. św. Józefa w czwartej już procesji stacyjnej na cmentarz komunalny na poznańskim Junikowie. Trasa procesji liczyła ok. 3,5 km i prowadziła częściowo przez Lasek Marceliński, a częściowo przez osiedle Sienkiewiczowskie i bagna strumienia Junikowskiego. Pięć stacji procesji (Podług polskiego kościoła wg Śpiewnika liturgicznego  x. F. X. Głodkiewicza z 1867 r., ss. 504–509) zostało rozlokowanych: przy wyjściu z kaplicy, przy wejściu do lasu, za wyjściem z lasu, przy wyjściu z osiedla oraz w bramie cmentarza. Podczas procesji były czytane wypominki, na przemian z odmawianiem różańca i śpiewem hymnu oraz starych polskich pieśni za zmarłych. Ostatnie modlitwy za dusze zmarłych zostały odmówione na cmentarzu pod Krzyżem Katyńskim.

Opublikowano Kościoły i kaplice FSSPX | Otagowano , , | Możliwość komentowania Poznań: Procesja stacyjna na cmentarz została wyłączona

Czy Amoris lætitia jest ekshortacją tomistyczną?

10 września 2017 r. podczas podróży do Kolumbii papież Franciszek, zwracając się do grupy jezuitów, w pewnym momencie oświadczył: „Niektórzy twierdzą, że za Amoris lætitia nie stoi katolicka nauka moralna, a przynajmniej nauka pewna. Chcę wyraźnie powtórzyć, że moralność [głoszona przez] Amoris lætitia jest tomistyczna, [jest to moralność] wielkiego Tomasza”. Te uwagi na temat ekshortacji Amoris lætitia, przytoczone następnie przez jezuicki magazyn „La Civiltà Cattolica” z 28 września br., sprowokowały serię reakcji ze strony filozofów oraz teologów.

Podobną uwagę Franciszek wygłosił już 24 października 2016 r., w trakcie odbywającej się w Rzymie 36. kongregacji generalnej Towarzystwa Jezusowego. Do rzekomego „tomizmu” Franciszka odniósł się wówczas dominikanin Bazyli Cole, wykładowca dogmatyki  i teologii moralnej w Dominican House of Studies w Waszyngtonie. Poniżej prezentujemy klika szczególnie istotnych ustępów z jego studium, zatytułowanego Czy Amoris lætitia jest rzeczywiście tomistyczna?, opublikowanego 16 grudnia 2016 r. na blogu watykanisty Edwarda Pentina z „New Catholic Register”.

Inny jeszcze problem stwarza cytowanie [w Amoris lætitia] wyrwanych z szerszego kontekstu słów Akwinaty czy też [przytaczanie jego wypowiedzi] bez uwzględnienia całości stworzonego przez niego systemu teologicznego, który ma charakter całościowy i jest wewnętrznie spójny. Arbitralne cytowanie jego słów bez uwzględnienia ich kontekstu oraz związku z innymi wypowiedziami w danej kwestii mogłoby być równie niebezpieczne, co posiłkowanie się wyrwanymi z kontekstu ustępami Biblii dla udowodnienia jakiejś konkretnej tezy.

Można by [przykładowo] odnieść mylne wrażenie, że cytowane poniżej słowa Akwinaty stanowią dowód na akceptację przez niego etyki sytuacyjnej. „Natomiast w dziedzinie postępowania nie we wszystkich jest ta sama prawda lub poprawność działania, gdy chodzi o szczegóły, a tylko gdy chodzi o ogólne zasady. A i u tych, w których jest ta sama poprawność w poszczególnych sprawach, nie jest wszystkim znana w równym stopniu. […] A im bardziej schodzi się w szczegóły tym [bardziej] ów wniosek ukazuje się zawodny […]”. Nie znając innych wypowiedzi Akwinaty w tej kwestii można by odnieść błędne wrażenie, że według Doktora Kościoła żadna zasada moralna nie ma charakteru absolutnego, że w każdej konkretnej sytuacji jest konieczne przeprowadzenie rozeznania, aby stwierdzić, czy rzeczywiście można do niej zastosować ogólną zasadę moralną. Nie jest to jednak autentyczny tomizm.

Etyka sytuacyjna pozostaje w sprzeczności z jednoznacznym twierdzeniem św. Tomasza, że istnieją pewne normy moralne, które stosują się do wszystkich: są nimi przykazania Dekalogu (Suma teologiczna I-II, kw. 100, art. 8) oraz podobne im uniwersalne zakazy, gdyż zabraniają one aktów, „które są złe same w sobie i nie mogą stać się dobrymi” (Suma teologiczna II-II, kw. 33, art. 2). Akwinata pisze m.in., że „nie wolno popełniać cudzołóstwa ze względu na żadne [potencjalne] dobro” (De malo, kw. 15, art. 1, 5).

W tym samym duchu św. Tomasz stwierdza, że z niektórymi aktami „związana jest nieodłącznie pewna szpetota, z takimi mianowicie jak stosunki pozamałżeńskie, cudzołóstwo oraz inne tego rodzaju występki, które w żadnych okolicznościach nie mogą stać się moralnie dobrymi” (Quodlibet 9, kw. 7, art. 2). Powodem tych nie dopuszczających wyjątków norm jest fakt, że natura ludzka się nie zmienia, podobnie jak nie zmienia się Ewangelia ani dany Kościołowi nakaz do przekazywania jej nienaruszonej po wszystkie wieki. Pewne konkretne normy muszą być dostosowywane do czasów, takie jak np. stosunek człowieka do środowiska. W takich przypadkach nauczanie Magisterium dostosowuje się do zmieniających się warunków – czyniąc to, nie sprzeciwia się jednak nigdy ani rozumowi, ani też prawdom zdefiniowanym już przez Kościół.

Ostatecznie – stosując tomistyczną teologię moralną można zrozumieć autentyczne stanowisko Akwinaty i w pełni docenić jego spostrzeżenia, mające na celu wyjaśnienie odwiecznie nauczanych przez Kościół prawd wiary. Przykładowo wyjaśnia on relację pomiędzy Najświętszym Sakramentem a sakramentem pokuty. Opiera się przy tym na nauczaniu św. Pawła: „Kto bowiem je i pije niegodnie, sąd sobie je i pije, nie rozróżniając ciała Pańskiego” (1 Kor 11, 29). Św. Tomasz pisze: „Jasne jest, że grzesznikom notorycznym nie należy udzielać komunii nawet w tym wypadku, kiedy o nią proszą. […] Wszakże kapłan wiedząc o czyimś przestępstwie może po kryjomu upomnieć ukrytego grzesznika, lub nawet publicznie upomnieć wszystkich, by nie przystępowali do stołu Pańskiego, zanim się nie wyspowiadają i nie pojednają z Kościołem” (Suma teologiczna III, kw. 80, art. 6).

Ponadto Akwinata stwierdza, że niezależnie od powodów, dla których dany człowiek angażowałby się w pożycie pozamałżeńskie, „czyny wykonywane dla przyjemności są wolne wprost”, tak iż nikt nie może słusznie twierdzić, że do grzechu popchnęły go zewnętrzne naciski (Suma teologiczna II-II, kw. 142, art. 3). Skoro dana osoba regularnie grzeszy w ten sposób przeciwko małżeństwu i popada coraz głębiej w wadę niepowściągliwości, jej rozum zostaje przyćmiony i staje się ona niewolnikiem swych namiętności (Suma teologiczna II-II, kw. 142, art. 4). Człowiek taki nie jest w stanie owocnie przyjąć sakramentów do czasu, aż będzie odczuwać skruchę z powodu swych występków i podejmie stanowcze postanowienie unikania bliskich okazji do grzechu: „Zadaniem pokuty jest wzbudzić nienawiść do grzechów przeszłych oraz postanowienie poprawy swojego życia” (Suma teologiczna III, kw. 90, art. 4). Nauczanie Akwinaty jest jasne: Komunii św. ani rozgrzeszenia nie powinno się udzielać osobie, która nie ma zamiaru odmienić swego życia i zaniechać publicznego grzechu – w tym pożycia z osobą nie będącą jej sakramentalnym współmałżonkiem – grzechu zgorszenia, przez który prowadzi do grzechu również innych (Suma teologiczna II-II, kw. 43, art. 1).

Opublikowano Analizy | Otagowano , , | Możliwość komentowania Czy Amoris lætitia jest ekshortacją tomistyczną? została wyłączona

Polska: Pielgrzymka do grobu św. Jadwigi Śląskiej

Pątnicy przed wrocławską katedrą

Z inicjatywy młodzieży z wrocławskiej kaplicy Bractwa Św. Piusa X, w sobotę 21 października z Wrocławia wyruszyła piesza pielgrzymka do grobu św. Jadwigi Śląskiej w Trzebnicy. Wzięło w niej udział ok. 25 wiernych z południowych kaplic Bractwa, pod duchowym przewodnictwem ks. Łukasza Szydłowskiego FSSPX.

Pielgrzymi wyruszyli o godzinie 8.15 spod wrocławskiej katedry; po drodze modlili się śpiewając różaniec, litanie i pieśni pielgrzymkowe, wysłuchali również żywota św. Jadwigi pióra ks. Piotra Skargi. W kościółku na pielgrzymkowym szlaku uczestniczyli we Mszy św. wotywnej ku czci św. Jadwigi, odprawionej przez ks. Szydłowskiego. Około godziny 16, po przebyciu 28 km grupa pątników dotarła do sanktuarium w Trzebnicy, gdzie u grobu św. Jadwigi, patronki Śląska i Królestwa Polskiego, zanieśli do nieba swoje prośby i podziękowania, a zadowoleni z pielgrzymkowego „debiutu”, wyrazili chęć wyruszenia na szlak w następnym roku, w okolicy święta św. Jadwigi, tj. 15 października.

Św. Jadwiga żyła w latach ok. 1178–1243; pochodziła z Bawarii, a w wieku 12 lat została wydana za mąż za Henryka I Brodatego, przez co została księżną Śląska. Odchowawszy siedmioro dzieci, w 1209 r. Jadwiga razem z mężem złożyła śluby czystości, wiodąc od tego czasu życie pełne umartwień i troszcząc się o lud śląski oraz o klasztory, których ufundowała łącznie 22, m.in. właśnie opactwo cysterek w Trzebnicy. Po śmierci męża w 1238 r. zamieszkała w tamtejszym klasztorze, gdzie jej córka Gertruda była opatką. Jadwiga nie złożyła ślubów ubóstwa, aby móc swobodnie rozporządzać swym majątkiem, rozdając liczne jałmużny ubogim i chorym, a także fundując kościoły i klasztory. Św. Jadwiga zmarła w opinii świętości 14 października 1243 r., a już w 1267 r. została kanonizowana przez papieża Klemensa IV.

Opublikowano Pielgrzymka, Polska | Otagowano , , | Możliwość komentowania Polska: Pielgrzymka do grobu św. Jadwigi Śląskiej została wyłączona

Relacja ze zlotu MI dla chłopców

Uczestnicy zlotu MI przed Bramą Floriańską

W dniach 27–29 października br. w Krakowie odbył się zlot Rycerstwa Niepokalanej dla chłopców. W piątek 27 października wyruszyliśmy do tego pięknego miasta. Podróż odbyła się w bardzo wesołej atmosferze, nasz przedział aż trząsł się od wybuchów serdecznego śmiechu. Gdy dotarliśmy do Krakowa, ruszyliśmy tramwajem do przeoratu, a tam br. Maksymilian sprawił nam miłą niespodziankę: zamówił pizzę na kolację. Wieczorem brat wygłosił prezentację o historii powstania Rycerstwa Niepokalanej; przypomnieliśmy sobie, że RN powstało jako odpowiedź św. Maksymiliana na manifestacje masonów. Prelegent wskazał także, że istotą Rycerstwa jest oddanie się Matce Bożej oraz poruszył bardzo istotną dla rozwoju życia duchowego kwestię, jaką jest rozpoznanie swojej wady głównej i ustawiczna z nią walka. Po prezentacji mieliśmy jeszcze czas na rozegranie turnieju piłkarzyków, który zawsze wzbudza wiele emocji.

Następny dzień rozpoczęliśmy od Mszy świętej; później zjedliśmy śniadanie i wysłuchaliśmy wykładu ks. Szydłowskiego o Kościele Wojującym. Kapłan uświadomił nam, że naszym powołaniem jest walka. Powinna ona mieć początek w nas samych: powinniśmy zacząć od walki z własnymi wadami. Po prezentacji wyruszyliśmy do Wieliczki, żeby zwiedzić kopalnię soli. Mogliśmy tam zmienić się na chwilę w prawdziwych górników: założyliśmy charakterystyczne stroje i kaski, w ręce wzięliśmy latarki. Każdy z nas, jako przedstawiciel jednej z górniczych profesji, otrzymał odpowiednie zadanie do wykonania.

Po wizycie w kopalni wyruszyliśmy na obiad i zwiedzanie krakowskiego Starego Miasta, gdzie byliśmy umówieni z przewodnikiem na zwiedzanie podziemi pod rynkiem. Dowiedzieliśmy się wtedy, że od XIII w. poziom rynku i sąsiednich ulic podniósł się o kilka metrów, m.in. ze względu na wylewy Wisły. Usłyszeliśmy też, jakie prawa panowały niegdyś w Krakowie oraz jakie szlaki handlowe przezeń przebiegały.

W ostatni dzień naszego zjazdu wysłuchaliśmy Mszy świętej, zjedliśmy śniadanie, spakowaliśmy się i wyruszyliśmy w drogę powrotną do Warszawy.

Edycja 15.11.2017: poprawiono datę zlotu.

Opublikowano Rycerstwo Niepokalanej | Otagowano , | Możliwość komentowania Relacja ze zlotu MI dla chłopców została wyłączona

Lourdes: Międzynarodowa pielgrzymka Bractwa Św. Piusa X

Ks. Emeryk Baudot FSSPX odprawia Mszę św. w podziemiach bazyliki w Lourdes

W dniach 21–23 października prawie pięć tysięcy wiernych uczestniczyło w Lourdes w corocznej pielgrzymce ku czci Chrystusa Króla. To właśnie w położonym w południowej Francji Lourdes Matka Boża w 1858 r. objawiła się św. Bernadecie Soubirous, wyjawiając jej swoje imię – „Jam jest Niepokalane Poczęcie” – a także wzywając do modlitwy i pokuty.

Tematem przewodnim tegorocznej pielgrzymki było dziękczynienie za otrzymany i zachowany wśród niebezpieczeństw dzisiejszych czasów dar wiary, a także modlitwa o wytrwanie w walce o Tradycję katolicką – „o panowanie Chrystusa Króla, o tryumf Niepokalanego Serca Maryi, za Święty Kościół Rzymski”.

Pielgrzymka rozpoczęła się w sobotę 21 października uroczystą Mszą św., sprawowaną w podziemiach bazyliki św. Piusa X przez ks. Patryka Troadeca FSSPX, rektora seminarium św. Proboszcza z Ars we francuskim Flavigny. Następnie zostały odprawione równolegle dwie drogi krzyżowe – jedna dla chorych i niepełnosprawnych w dolinie, druga na wzgórzu Espélugues. Obfity deszcz nie ostudził gorliwości uczestników, wiernych wezwaniu Matki Bożej do św. Bernadety: „Pokuta! Pokuta! Pokuta!”. Po zachodzie słońca uczestnicy pielgrzymki – duchowieństwo i wierni – zebrali się na procesji różańcowej z lampionami: tysiące świec utworzyło niekończący się łańcuch światła otaczający okolice groty, podczas gdy bezchmurne niebo wypełniał śpiew „Zdrowaś Maryjo”. Przy samej grocie miało również miejsce całonocne czuwanie.

W niedzielę 22 października wierni udali się ponownie do bazyliki na Mszę św., celebrowaną przez ks. Emeryka Baudota FSSPX, pierwszego asystenta dystryktu Francji i proboszcza kościoła św. Mikołaja w Paryżu. Następnie wszyscy udali się procesyjnie do groty, aby zmówić różaniec i odnowić poświęcenie Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X Niepokalanemu Sercu Maryi. Po południu, po uroczystych nieszporach, wyruszyła procesja z Najświętszym Sakramentem ku czci Chrystusa Króla; zakończyła się ona rytem stanowiącym jakby serce corocznej pielgrzymki do Lourdes: Pan Jezus, niesiony w monstrancji przez jednego ze swych kapłanów, błogosławił każdego chorego z osobna. Małe Siostry od św. Jana Chrzciciela, troszczące się o chorych i niepełnosprawnych w czasie pielgrzymki (to tradycyjne zgromadzenie m.in. prowadzi w Lourdes dom pielgrzyma, gdzie codziennie jest odprawiana Msza św. wszech czasów sprawowana przez kapłanów z Bractwa), a także wszyscy obecni łączyli się z chorymi w modlitwie wg poruszających wezwań: „Panie, pozwól, abym przejrzał! Panie, jeśli chcesz, możesz mnie uzdrowić; niech Twoja wola się dzieje!”. Choć nie wszyscy wracają z Lourdes do domu uzdrowieni, to przecież wszyscy opuszczają to miejsce objawień Maryi umocnieni, z głębszą nadzieją oraz sercami orzeźwionymi pocieszeniem spotkania z Boskim Mistrzem.

W poniedziałek 23 października uroczystą Mszę św. sprawował ks. Filip Brunet FSSPX, przełożony Bractwa w Hiszpanii i Portugalii. Po Mszy św. różańcowa procesja do groty wraz z odnowieniem aktu poświęcenia rodzaju ludzkiego Chrystusowi Królowi, odczytanym przez przełożonego dystryktu Francji, ks. Krystiana Bouchacourta FSSPX i jego dwóch asystentów, zakończyła tegoroczną pielgrzymkę. Przy tej okazji, dziękując jej wszystkim uczestnikom i organizatorom, ks. Bouchacourt zachęcił ich do gorliwości w wypełnianiu wezwań Matki Bożej w Lourdes i Fatimie do odmawiania różańca i czynienia pokuty.

Galerie fotograficzne

Na witrynie fsspx.news: sobota Isobota IIniedzielaponiedziałek Iponiedziałek II

Na witrynie dystryktu francuskiego (12)

Opublikowano Pielgrzymka | Otagowano , | Możliwość komentowania Lourdes: Międzynarodowa pielgrzymka Bractwa Św. Piusa X została wyłączona