Przejdź do treści

pjj

Szwajcaria: Obłóczyny sióstr oblatek Bractwa

Obłóczyny dwóch sióstr oblatek Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X z nowicjatu w Salvan

W niedzielę 11 lutego, w 160. rocznicę objawień Matki Bożej w Lourdes, w kościele pw. Świętej Rodziny w Sion w Szwajcarii odbyły się obłóczyny dwóch sióstr oblatek Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X z nowicjatu w Salvan. Celebrans, ks. Rafał Granges FSSPX z Domu Generalnego, podkreślił w kazaniu międzynarodowy charakter sióstr oblatek oraz całego Bractwa – jedna nowicjuszka jest Filipinką, druga Polką (przyjęła ona imię zakonne Maria Anna). We Mszy św. lewitowanej celebransowi towarzyszyli jako diakon ks. Łukasz Weber FSSPX, przełożony Bractwa w Polsce, oraz jako subdiakon ks. Teobald de Maillard FSSPX, przeor przeoratu w Sierre, któremu podlega kościół pw. Świętej Rodziny w Sion.

Dowiedz się więcej »Szwajcaria: Obłóczyny sióstr oblatek Bractwa

USA: Ceremonia udzielenia sutanny i tonsury w seminarium w Dillwyn

Bp Bernard Fellay udziela sutanny dziewięciu seminarzystom w Dillwyn, Wirginia (USA).

2 lutego, w święto Oczyszczenia N.M.Panny, w seminarium św. Tomasza z Akwinu w Dillwyn dziewięciu seminarzystów otrzymało z rąk bp. Bernarda Fellaya, przełożonego generalnego FSSPX, sutannę, a dwunastu – tonsurę.

W Bractwie św. Piusa X panuje zwyczaj, że zarówno sutanna, jak i tonsura są udzielane w dniu, w którym Kościół wspomina ofiarowanie Dzieciątka Jezus w świątyni jerozolimskiej. Zwyczaj ten wziął się stąd, że obie te ceremonie wyrażają ofiarowanie życia w służbie Bogu. W dniu, w którym został okazany kapłanom w świątyni, Chrystus ofiarował samego siebie swemu Ojcu z hojnością, która przekracza naszą możliwość zrozumienia, z góry akceptując cierpienie i śmierć, które miały się stać częścią Jego ofiary. W ten sposób nasz Pan dał przykład wielkoduszności, zachęcając do naśladownictwa tych, którzy pragną mieć udział w Jego kapłaństwie. Ceremonie udzielenia sutanny oraz tonsury odwołują się właśnie do tej wielkoduszności.

Dowiedz się więcej »USA: Ceremonia udzielenia sutanny i tonsury w seminarium w Dillwyn

Bawaria: Obłóczyny, tonsura i niższe święcenia duchowne w Zaitzkofen

Siedmiu nowych seminarzystów otrzymuje sutannę z rąk bp. Bernarda Tissiera de Mallerais

2 lutego, w uroczystość Oczyszczenia N.M.Panny, siedmiu seminarzystów z seminarium Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zaitzkofen (dwaj Polacy, Austriak, Czech, Niemiec, Rosjanin i Szwajcar) z tzw. roku duchowości[1. Pierwszy rok seminarium jest tak nazywany ze względu na rozszerzony program nauczania o życiu wewnętrznym] otrzymało sutanny. W czasie tej samej ceremonii sześciu kleryków z drugiego względnie trzeciego roku studiów seminaryjnych (dwóch Niemców, Belg, Francuz, Polak i Szwajcar) zostało przyjętych do stanu duchownego poprzez symboliczne przystrzyżenie włosów (tonsura)[2. Pierwotnie ta fryzura miała postać pierścienia włosów wokół głowy, którą to formę zachowało wiele tradycyjnych zakonów. W późniejszych wiekach duchowni świeccy nosili wycięty krąg włosów o średnicy kilku centymetrów na samym czubku głowy, jednak zwyczaj ten nie zachował się. Dzisiaj biskup wycina wstępującym do stanu kleryckiego małe kosmyki w pięciu miejscach głowy: na jej czubku, z przodu, z tyłu i po bokach.].

Dowiedz się więcej »Bawaria: Obłóczyny, tonsura i niższe święcenia duchowne w Zaitzkofen

Nowy Dom Autonomiczny FSSPX dla Ameryki Środkowej i Wysp Karaibskich

Apostolat Bractwa św. Piusa X w Ameryce Środkowej

Na zachodniej półkuli w skład struktur Bractwa św. Piusa X wchodziły dotąd cztery dystrykty (USA, Kanada, Meksyk i kraje Ameryki Środkowej oraz Argentyna) i jeden Dom Autonomiczny (Brazylia). 1 października 2017 r. z dotychczasowego dystryktu Meksyku i krajów Ameryki Środkowej wyodrębniono Dom Autonomiczny Ameryki Środkowej i Wysp Karaibskich, obejmujący swym apostolatem Gwatemalę, Dominikanę, Kostarykę, Honduras, Nikaraguę, Salwador oraz Panamę – natomiast dystrykt Meksyku obejmuje odtąd tylko ten kraj. W organizacji geograficznej Bractwa św. Piusa X dom autonomiczny jest etapem przejściowym przed utworzeniem dystryktu.

Dowiedz się więcej »Nowy Dom Autonomiczny FSSPX dla Ameryki Środkowej i Wysp Karaibskich

Kazachstan: Biskupi przypominają naukę o sakramencie małżeństwa

Abp Tomasz Peta, bp Atanazy Schneider i abp Jan Paweł Lenga

W odpowiedzi na skandaliczne normy pastoralne w kwestii dopuszczenia cudzołożników do Komunii św., ogłoszone – z poparciem papieża Franciszka – przez biskupów Niemiec, Malty i Argentyny na podstawie ekshortacji Amoris lætitia, 31 grudnia 2017 r., czyli w dniu, w którym w nowym kalendarzu liturgicznym przypada święto Świętej Rodziny, trzech biskupów z Kazachstanu (w tym dwóch Polaków): abp Tomasz Peta, ordynariusz diecezji Najświętszej Maryi Panny w Astanie, abp Jan Paweł Lenga, ordynariusz w Karagandzie oraz bp Atanazy Schneider, sufragan w Astanie opublikowało przypomnienie niezmiennego nauczania na temat małżeństwa.

Dowiedz się więcej »Kazachstan: Biskupi przypominają naukę o sakramencie małżeństwa

Korekta Benedykta XVI

Okładka książki W sercu Ratzingera. W sercu świata
W ostatnim czasie dwóch sygnatariuszy synowskiej korekty papieża Franciszka przedstawiło krytykę teologii Benedykta XVI. Pierwszy z nich to Henryk Maria Radaelli, uczeń Romana Amerio (1905–1997), szwajcarskiego filozofa, który w 1985 r. opublikował Iota unum, najbardziej usystematyzowany i szczegółowy wykaz modernistycznych zmian doktrynalnych w Kościele katolickim w drugiej połowie XX w. Radaelli wydał w ostatnim czasie dzieło Al cuore di Ratzinger. Al cuore del mondo („W sercu Ratzingera. W sercu świata”). Tym, co go doprowadziło do wysunięcia oskarżenia pod adresem teologii przyszłego Benedykta XVI, była krytyczna lektura jego najbardziej znanego i poczytnego dzieła pt. Wprowadzenie do chrześcijaństwa, po raz pierwszy opublikowanego w 1968 r. i wielokrotnie wznawianego i tłumaczonego na różne języki.

Dowiedz się więcej »Korekta Benedykta XVI

Spójność stanowiska abp. Lefebvre’a

W prezentowanym tu artykule ks. Paul Robinson odpowiada na pytanie, czy po konsekracjach z 1988 r. abp Lefebvre zmienił swoje stanowisko odnośnie do relacji z Rzymem.

Abp Marceli Lefebvre

Przez całe swoje życie abp Marceli Lefebvre był znany jako człowiek o nieposzlakowanej prawości. Był niezachwiany w swych zasadach, uczciwy w relacjach z innymi ludźmi oraz niemal do przesady pobłażliwy i wyrozumiały. W swoim postępowaniu opierał się m.in. na katolickich koncepcjach dotyczących władzy i posłuszeństwa – i to właśnie one pomogły mu w podejmowaniu trudnych decyzji dotyczących relacji z Rzymem.

Pewni ludzie wydają się jednak kwestionować spójność poglądów Arcybiskupa dotyczących Kościoła, jak również stanowiska zajmowanego przezeń względem władz rzymskich. Niektórzy oskarżają go o kierowanie się wzajemnie sprzecznymi zasadami, podczas gdy inni zarzucają mu odstępstwo od swych pierwotnych zasad po konsekracjach biskupich z 1988 r.

Niniejszy artykuł stanowi próbę obrony dobrego imienia Arcybiskupa poprzez przeanalizowanie jego stanowiska oraz wykazanie, że w rzeczywistości nigdy go nie zmienił. W pierwszej kolejności przeanalizujemy wyznawaną przez Arcybiskupa koncepcję dotyczącą władzy oraz to, w jaki sposób ta koncepcja wpłynęła na jego stosunek do władz rzymskich. Następnie wykażemy, że po konsekracjach z 1988 r. Arcybiskup ani nie zmienił swoich zasad, ani też nie przestał kierować się nimi w praktyce.

Dowiedz się więcej »Spójność stanowiska abp. Lefebvre’a

Skip to content